üsküdar evden eve nakliyat

درس اول از نهج‌البلاغۀ امام علی

درس اول از نهج‌البلاغۀ امام علی

چند مدتی می‌شود که سعی کرده‌ام چند کلامی از نهج‌البلاغه را مطالعه کنم و آنها را با دانسته‌های فعلی‌ام مقایسه کنم؛ آنچه را که می‌فهمم و فکر می‌کنم که اجرا می‌کنم، به واسطۀ این سخنان گرانبها تقویت کنم و آنچه را که به آن اعتقاد ندارم،‌ بشنوم و سعی کنم تغییری را در خودم ایجاد کنم، حتی صرفاً در عقیده نه در عمل. ادامه ی مطلب

کتاب راهنمای من (24): فرشتگان زن هستند یا مرد؟

کتاب راهنمای من (24): فرشتگان زن هستند یا مرد؟

بعضی تصورات ذهنی اشتباه است که آدمی نمی‌داند این مسائل چگونه وارد فضای ذهنی‌اش شده است و چرا آنقدر با اقتدار، جا خوش کرده است. ادامه ی مطلب

کتاب راهنمای من (23): رکاب بزن

احتمالاً برای شما هم پیش آمده است که بخواهید کاری را انجام دهید ولی از نتیجه مطمئن نباشید و این اتفاق، اتفاق عجیبی نیست. ادامه ی مطلب

کتاب راهنمای من (22): سرنوشت تعیین‌ شده

زمان بچگی‌ام [البته امیدوارم سوء تفاهم نشود. الآن هم بچه‌ای بیش حساب نمی‌شوم]، فیلمی دیده بودم با این موضوع که پدر بزرگوار شخص اول فیلم ( فیلمی است هندی که شخصیت اول فیلم اسمش “کریشنا” بود) توانسته بوددستگاهی بسازد که مرگ افراد را پیش‌‌گویی می‌کرد و به استفاده‌کنندگان نشان می‌داد که در چه زمانی، در چه مکانی و به چه شیوه‌ای به قتل می‌رسند. ادامه ی مطلب

آدم‌های خسر الدنیا و الآخره

نمی‌دانم تا به حال ترکیب “خسر الدنیا و الآخره” را شنیده‌اید یا نه.

باغبان باغ پدربزرگم -که مردی مسن بود- همیشه به شوخی (یا شاید هم جدی، خدا چه می‌داند) می‌گفت: ما که خسر الدنیا و الآخره هستیم. ادامه ی مطلب

کتاب راهنمای من (20): نیکی کردن به عالَم و آدَم

کتاب راهنمای من (20): نیکی کردن به عالَم و آدَم

امشب با دوستانم بحثی در گرفت حول این موضوع که چرا اکثریت ما ایرانی‌ها فکر می‌کنیم که قوم برتر و تنها قوم هدایت‌یافته هستیم؟ چرا فکر می‌کنیم که بهشت حقّ مسلم ماست و چرا فکر می‌کنیم که هر ایرانی بالأخره بهشتی خواهد شد و هر غیر ایرانی غیر بهشتی؟

البته طبیعتاً هیچکسی پیدا نمی‌شود که اینقدر دُگم و متعصب باشد و چنین حرفی بزند و بنده فقط پیاز داغ این قضیه را کمی زیاد کردم ولی بحث من این است که فکر می‌کنیم هرکسی که ایرانی و مسلمان است، بهشتی خواهد بود و هرکسی که غیر ایرانی و در نتیجه غیر مسلمان است، جهنمی. ادامه ی مطلب

کتاب راهنمای من (19): آرزوهای عجیب و غریب

کتاب راهنمای من (19): آرزوهای عجیب و غریب

بعضی از آیات را که می‌خوانم، چندان تعجب نمی‌کنم و انگار توقع چنین حرف‌هایی را در قرآن نیز داشته‌ام ولی بعضی از آیات کمی برایم عجیب است، عجیب از این بابت که توقع نداشتم آنها را در قرآن بخوانم. ادامه ی مطلب

کتاب راهنمای من (18): آیا جنبۀ پولدار شدن را داریم؟

کتاب راهنمای من (18): آیا جنبۀ پولدار شدن را داریم؟

پیش‌نوشت:

بدون هیچ یک از تعارفات مرسومِ ما ایرانیان، این نوشته‌ام اصلاً سر و ته ندارد. یعنی واقعاً نه سر دارد و نه ته. شاید بتوان فقط گفت سر دارد و این سر، همین آیۀ قرآن است.

لذا اگر نخواندید، هیچ چیز را از دست نخواهید داد. اتفاقاً باعث می‌شود من عذاب وجدان کمتری داشته باشم چراکه این نوشته مانند بسیاری از نوشته‌ها،‌ صرفاً بیان عقاید درهم و برهم بنده است. همین و بس. ادامه ی مطلب

کتاب راهنمای من (16): آخر و عاقبتِ مسخره کردن دیگران

کتاب راهنمای من (16): آخر و عاقبتِ مسخره کردن دیگران

بعضی از کارها هستند که نوعِ انسان از آن متنفر است اما وقتی گاهی از خود بیخود می‌شود، همین اعمال نفرت‌انگیز از او سر می‌زند که به نظرم یکی از این دست اعمال “مسخره کردن (تمسخر)” است. ادامه ی مطلب

کتاب راهنمای من (15): ناامید شدن از رحمت الهی

کتاب راهنمای من (15): ناامید شدن از رحمت الهی

همانطور که بهتر از من می‌دانید، مؤمنان و کافران را نمی‌توان با یکی دو ویژگی شناخت و باید ملغمه‌ای از صفات و ویژگی‌های آن‌ها را به عنوان نقشۀ راه در نظر گرفت و چه بسا بتوان بر اساس آن، حدسیاتی در مورد خودمان بزنیم که ببینیم آیا به نظر خودمان، جزو این دسته محسوب می‌شویم یا آن دسته.

البته همۀ این کارها را هم که بکنیم، باز نمی‌توانیم به نتیجه برسیم چرا که یک نفر دیگر باید تأیید کند که ما جزو کدام دسته قرار گرفته‌ایم.

بگذریم.

چند مدت پیش به جمله‌ای برخوردم که برای لحظاتی، من را متوقف کرد و کمی به فکر فرو برد. با اینکه این جمله و این آیه را سابق بر این شنیده بودم ولی تا جایی که یادم می‌آید، هربار که می‌شنیدم، کمی من را به فکر فرو می‌برد. احتمالاً دفعۀ بعد هم از این قاعده مستثنی نباشد.

جانِ جانان (به تعبیر مترجم کتاب 4اثر فلورانس اسکاول‌شین: گیتی خوشدل) در آیۀ 87 سورۀ یوسف می‌فرماید:

یَا بَنِیَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا مِنْ یُوسُفَ وَأَخِیهِ وَلَا تَیْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ ۖ إِنَّهُ لَا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکَافِرُونَ

… و از رحمت خدا مأیوس نشوید که تنها گروه کافران، از رحمت خدا مأیوس می‌شوند [ترجمۀ آیت‌الله مکارم شیرازی].

شما را نمی‌دانم، اما برای من زیاد پیش آمده که می‌خواستم خودم به تنهایی فرمان زندگی را به دست بگیرم و العیاذ بالله، شما گویید که خودم می‌خواستم خدایی کنم.

وقتی در شرایطی قرار می‌گرفتم که می‌دیدم کاری از دست من ساخته نیست، ساده‌انگارانه و بوشوگ‌وار با خود گمان می‌کردم که لابد از دست خدا هم کاری ساخته نیست. نمی‌دانم چرا ولی سعی می‌کردم (و اگر صادقانه بگویم: هنوز هم گاهی سعی می‌کنم) خدا را تا اندازۀ یک انسان بلند مرتبه تنزل دهم تا بتوانم او را درک کنم.

کاش یکی همیشه در درونم به من یادآوری می‌کرد که: بندۀ من، فرمان زندگی در دستان توانمند من است. تو هرکاری می‌توانی انجام بده، مابقی را به من واگذار کن. کاش یکی می‌توانست این صدای درونی را برایم تکرار کند.

پی‌نوشت:

عکسِ این نوشته، مربوط به سریال یوسف پیامبر است. آن زمانی که آن کودک معصوم را در چاه انداختند و او از رحمت الهی ناامید نشد.

وانگهی، سکانسی از سریال یوسف پیامبر را پیشنهاد می‌کنم اگر ندیده‌اید، حتماً ببینید و اگر هم مثل من بارها و بارها دیده‌اید، یک‌بار دیگر ببینید تا فراموش نکنیم که بندگان خوب خدا از رحمت الهی مأیوس نمی‌شوند، حتی اگر درهای پیش روی ما بسته باشند.

سکانسی استثنایی از سریال “یوسف پیامبر”

ارادتمندِ شما،
سینا شهبازی.

کتاب راهنمای من (14): صبرِ جمیل

کتاب راهنمای من (14): صبرِ جمیل

اخیراً به آیه‌ای برخوردم که برای خودم بسیار زیبا آمد.

راست گفته‌اند که بسیاری از قرآن به شکل داستان است. من در سورۀ یوسف به این حرف بقیه، بیشتر از گذشته ایمان آوردم.

خداوندِ عزیز در آیۀ 18 سورۀ یوسف می‌فرماید:

وَ جاؤُ عَلی‏ قَمیصِهِ بِدَمٍ کَذِبٍ قالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَکُمْ أَنْفُسُکُمْ أَمْراً فَصَبْرٌ جَمیلٌ وَ اللَّهُ الْمُسْتَعانُ عَلی‏ ما تَصِفُونَ

و پیراهن او را با خونی دروغین(آغشته ساخته، نزد پدر) آوردند. (پدر) گفت: «هوسهای نفسانی شما این کار را برایتان آراسته. من صبر جمیل (و شکیبایی خالی از ناسپاسی) خواهم داشت و در برابر آنچه می گویید، از خداوند یاری می طلبم.»

شاید برای کسی که آیه‌های قبلی‌اش را نخوانده باشد، جمله‌ای معمولی به نظر برسد ولی برای کسی که جمله‌های قبلی‌اش را خوانده و می‌داند که خدا قرار است یوسف را عزیز مصر کند، این صبر معنای دیگری پیدا می‌کند.

مطلب مرتبط (در مورد صبر): جمله ای که باید با آب طلا نوشت

این‌ها به کنار. استادی داشتم که می‌گفت نمی‌توان قرآن را گزینشی خواند و باید همۀ آیات را در کنار همدیگر دید و خواند و بررسی کرد.

مثلاً نمی‌توان گفت خدا گفته “لا اله” به معنای اینکه هیچ خدایی نیست. باید بقیۀ آن را نیز بیان کنیم که “الا الله” یعنی غیر از خدا (هیچ خدای دیگری نیست).

خدای خوبِ من. من هنوز کل قرآن را نخوانده‌ام و هرچه بگویم، نگاهم گزینشی است اما در سورۀ بقره نیز فرموده بودی که:

وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْ‏ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرینَ

… و به صابرین بشارت ده.

برای همین، سعی می‌کنم من هم جزو همین صابرین باشم. البته امیدوارم برای اینکه صبر جمیل داشته باشم، به من کمک کنی و امیدوارم که به تغیر آیت‌الله مکارم شیرازی، صبری داشته باشم که با ناسپاسی عجین نشود.

می‌دانم که این مسیر، بدون همراهی تو غیرممکن است. امیدوارم دستِ من را بگیری و من را چندان تشنه‌لب نگه نداری.

ارادتمندِ تو،
سینا شهبازی

 

 

کتاب راهنمای من (13): ما هم در انتظار عذاب الهی باشیم؟

کتاب راهنمای من (13): ما هم در انتظار عذاب الهی باشیم؟

آیۀ عجیبی است. دستِ‌کم برای من که عجیب و تکان‌دهنده بود. احساس کردم شاید بد نباشد برای خودم (و شما) نیز نقل کنم. ادامه ی مطلب

کتاب راهنمای من (11): تجربه اش کن

چندی پیش داشتم آیۀ 167 سورۀ بقره را می‌خواندم:

وَ قالَ الَّذینَ اتَّبَعُوا لَوْ أَنَّ لَنا کَرَّهً فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ کَما تَبَرَّؤُا مِنَّا کَذلِکَ یُریهِمُ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَیْهِمْ وَ ما هُمْ بِخارِجینَ مِنَ النَّارِ

و (در این هنگام) پیروان می گویند: «کاش بار دیگر به دنیا برمی گشتیم، تا از آنها [=پیشوایان گمراه] بیزاری جوییم، آن‌چنان که آنان (امروز) از ما بیزاری جستند! (آری،) خداوند این چنین اعمال آنها را به صورتی حسرت‌آور به آنان نشان می دهد و هرگز از آتش (دوزخ) خارج نخواهند شد.

هیچ کجای این کلمات چنین چیزی که من برداشت کرده‌ام را ننوشته بود اما برداشت غیر مستقیم خودم برایم بی‌نهایت شیرین و دوست‌داشتنی بود.

تقریباً بعد از آن تاریخ بود که مصمم شدم “به گونه‌ای زندگی کنم که چندان حسرت به دلم نماند و فکر کنم تنها 2سال از زندگی‌ام باقی مانده است”. می‌دانم که این زمان بسیار زیاد و خوش‌‌بینانه است اما دلم نیامد کمتر از 2سال را تصور کنم. احساس کردم هنوز خیلی امید و آرزو دارم و کمتر از دوسال شاید نتوانم طعم زندگی را آنچنان که دوست دارم، بچشم.

از شما چه پنهان، گاهی فکر می‌کنم قرار است 1ماه دیگر ببینم. ترس وجودم را فرا می‌گیرد و با خودم فکر می‌کنم که: آیا من توانسته‌ام از زندگی‌ام استفاده کنم؟ آیا تمام توانم همین بود؟ چقدر «ای کاش» در زندگی‌ام دارم که تا به حال نتوانسته‌ام آنها را تجربه کنم؟ آیا من آمادۀ رفتنم؟ می‌بینم نه. هنوز با آنچه می‌خواستم، فرسنگ‌ها فاصله دارم و این کار را برایم سخت می‌کند.

شاید به خاطر همین فکرها بود که تصمیم گرفتم دیگر ادامه تحصیل ندهم. نمی‌دانم، شاید بعداً تصمیم گرفتم -یا مجبور شدم- که ادامه تحصیل دهم ولی می‌دانم که فعلاً قصد شرکت کردن در کنکور کارشناسی ارشد را ندارم،‌ آن هم صرفاً به این خاطر که بقیه نیز چنین می‌کنند. وقتی فکر می‌کنم که تنها 2سال فرصت برای زندگی دارم، هیچ رقمه نمی‌توانم خودم را قانع کنم که این دوسال گران‌بها را در دانشگاه سر کنم. دوست دارم کارهای مختلف و متنوعی انجام دهم و به خوبی می‌دانم که دانشگاه جزو اولویت‌های اولم نیست.

شاید به همین خاطر، مدتی است که کتاب‌هایی از نویسنده‌های مختلف را امتحان می‌کنم. می‌ترسم نکند فردا دیگر در این دنیا نباشم و نتوانسته باشم یک کتاب از فلان نویسنده بخوانم؟ نکند دیگر سرم را زمین بگذارم و دیگر بیدار نشوم؟

پی‌نوشت: نمی‌دانم چه حکمتی است. با اینکه از درون احساس می‌کنم چندان ترسی از مردن ندارم و اگر بمیرم تنها چند حسرت را با خودم به خاک می‌برم، ولی دلم راضی نمی‌شود که مدام به مرگ فکر کنم. هرچند که این کار من احتمالاً آن چیزی نباشد که امام مجتبی -علیه‌السلام- ما را به آن سفارش کرده اند. همان روایت معروفی که می‌فرمایند: “برای دنیایت چنان باش که گویی جاویدان خواهی ماند و برای آخرتت چنان باش که گویی فردا می میری”. ولی چه کنم؟ هنوز نتوانسته‌ام تناقض میان این دو را درون خودم هضم کنم.

احساس می‌کنم اگر زیاد از حد به مرگ فکر کنم، شاید واقعاً به این سرنوشت محتوم ولی تلخ، زودتر از آنچه استحقاقش را دارم، دچار شوم. برای همین است که نمی‌توانم دلم را راضی کنم که مدام به مرگ فکر کند. همین که هرازچندی به این مسائل فکر کنم، دلم راضی می‌شود و خیالم راحت می‌شود که ظاهراً در مسیر درستی قرار دارم.

ارادتمندِ شما،
سینا شهبازی.

instagram takipci hilesi instagram takipci instagram begeni hilesi instagram takipci hilesi instagram takipci instagram begeni hilesi
cam bölme duvar ofis cam bölme sistemleri modüler bölme duvar Taç perde modelleri